No último día de Expoquimia/Equiplast/Eurosurfas gustaríame plasmar algunhas das miñas reflexións do que me gustaría ver na seguinte feira dentro de 3 anos. Para empezar, paseino tan ben que me gustaría volver o ano que vén. 3 anos parece tanto! E en Santiago, para non desprazarme, pero claro, iso xa son exquisiteces miñas. Bromas á parte, a organización do evento foi en xeral boa, pero eu permítome facer unhas suxestións para a seguinte edición. Para empezar, aglutinaría os tres salóns, unha acreditación, unha páxina web, un nome. Supoño que non lle pasou a todo o mundo, pero eu preacredíteme tres veces desde casa, porque non estaba segura de poder acceder desde Equiplast a Expoquimia, por exemplo. Segundo, ter a punto o sistema para dar os pases aos visitantes, que despois pasa o que pasa. Unha cola longa pódelle estragar o humor a moita xente. Eu, como son pouco madrugadora, salveime o luns.
Persoalmente tiven outro gran problema, que creo que nesta edición non foi importante para moitos, pero que dentro de 3 anos será crítico. O acceso a internet. Para os que non fóstedes, direivos que os expositores tiñan acceso a internet, podíanche ensinar as súas páxinas web con información, etc. Perfecto, paréceme que non podería ser doutra forma. Quero pensar que o acceso era gratuíto para eles, pero a verdade é que non preguntei. Pero nestes tempos que corren, o acceso a internet nun salón que quere fomentar o networking debe ser gratuíto para todos os que estean no recinto. Ademais de gratuíto, é indispensable que o acceso a internet sexa doado e móbil (isto é, que te poidas conectar en calquera sitio con calquera cousa). Eu creo que poder conectarse gratuitamente a internet con, por exemplo, un PDA mentres paseas polo salón para consultar páxinas dos expositores e gravas en favoritos ao instante sería o ideal na próxima edición. Eu aforraríame moito traballo. Gustaríame deixar claro que creo que a organización do salón estivo moi ben, isto son só detalles.
A organización quérolle agradecer que me facilitasen un pase de prensa, aínda que o meu sexa un blogue e lle resultee alleo a moita xente. De feito, unha das cousas máis curiosas de ir a Expoquimia e achegarme a falar con expositores, foi a gran diferenza ante a miña presentación – son lucía e teño un blogue onde publico información sobre materiais, basicamente. Non quixen disfrazarme de publicación profesional (que hai unha morea e eu vinme cargada delas, xa contareivos), nin de consultora estratéxica, porque a Expoquimia fun como blogueira. Os poucos que sabían de que vai isto dos blogues, reaccionaban bastante ben, dábanme información e parábanse a falar comigo. Porén, unha parte importante quedábanse totalmente a cadros. Non é que o meu blogue sexa lido por miles de persoas ao día, pero os blogues especializados como o meu ofrecen moitas posibilidades. Por exemplo unha gran compañía como BASF pode permitirse pór anuncios en televisión ou chegar ao gran público mediante grandes investimentos en publicidade. Pero as empresas pequenas e medianas, de cobertura nacional, emprendedoras, ou basicamente con maiores limitacións orzamentarias non deberían perder a oportunidade de dar a coñecer os seus produtos ou novidades a través de novas tecnoloxías, sexa o meu blogue ou calquera das novas opcións que existen hoxe en día. Así que a miña recomendación é que aqueles que me atendéstedes cunha chiscadela nos ollos lles espliquedes aos rosmóns de que vai isto e o potencial. E evidentemente, se na próxima edición hai acceso gratuíto e doado a internet, quizais eu poida cubrilo en directo, por así dicilo.
Teño que dicir que se á organización lle ofrezo estas suxestións, á industria téñolle que facer un par de críticas máis serias. Eu, para os que me leades de forma neutra, son unha muller. Isto é de pouca importancia desde o meu punto de vista. Pero hai veces que non é tan irrelevante, sobre todo cando te notas en flagrante minoría. As diferenzas entre os tres salóns no referente á participación de mulleres parecéronme algo sorprendentes. Dentro de Expoquimia estaba o espazo Lab&Bio, dedicado á biotecnoloxía e á instrumentación analítica. Neste espazo, entre unha incrible cantidade de métodos analíticos, probetas e reactivos, encontrábase un número parecido de mulleres e homes, tanto entre os expositores como os visitantes. Porén en Equiplast, altamente centrada en maquinaria máis ou menos pesada e polo tanto dirixida á industria de fabricación de bens, o número de mulleres era terriblemente limitado. Deíxovos a vós a tarefa de reflexionar cales son as razóns para iso, eu considérome parte implicada e parcial. Iso si, o que teño claro é que me encantaría que isto fose totalmente irrelevante dentro de 3 anos.
O outro tema que vexo con certas doses de criticismo é o uso da etiquetaxe “verde” (nas súas múltiples vertentes). Eu fun en coche desde Santiago ata Barcelona. De cando en vez, cruzar un país en coche ten as súas vantaxes, os cambios na paisaxe poden ser moi reveladores. Galicia esta chea de parques eólicos, isto non era unha novidade para min. Pero entrando en zonas máis soleadas, sorprendeume gratamente ver un gran número de granxas solares. Esta impresión optimista durante a viaxe non é a mesma que me levo de Expoquimia. Pareceume que moitas empresas teñen algún produto “ecolóxico” en que adoitan centrar unha gran parte dos seus esforzos publicitarios. Pero moi poucas empresas expuxeron en Expoquimia un cambio radical nas súas operacións por motivos medioambientais. A cuestión sempre é a mesma: quen ten que cambiar antes, a industria ou a sociedade? Debe a industria adiantarse ás necesidades da sociedade ou debe ser a sociedade quen force o cambio no modelo de negocios e as prioridades da industria? Quizais na seguinte Expoquimia a urxencia en cuestións medioambientais sexa maior por ámbalas dúas partes.
Estas son as miñas opinións persoais sobre un interesante evento, que me pareceu un bo reflexo do tecido empresarial químico en España. Non pretendo dicir todo o que podería mellorar nin moito menos, pero desde logo eu creo que se dentro de tres anos as cuestións aquí expostas estivesen totalmente superadas, significaría que vivimos unha modernización da nosa industria, en varios aspectos que eu considero clave. Quizais algún de vós ten outras suxestións que engadir, a min encantaríame lelas.
